نوستالژی هیاهو

نوستالژی هیاهو

 

 

پاسخی به یک مقاله

امروز مطلبی خواندم با عنوان ( خرد لنینیستی و نوستالژی هیاهو) از شخصی به نام پیمان عارف که درآن ادعائی مطرح وسعی نموده اند چون قدیسی در محراب ( سوسولیسم ) به ضرب وزورچند واژه پر طمطراق ( والبته بدون توجه به مفاهیم آن ) ، مثلا" ذکر افاضاتی کند ودرفشانی نماید .... که به یاد دهه چهل وپنجاه افتادم وآن به اصطلاح شبه روشنفکرانی که سعی داشتند به دم جریان روشنفکری آن روز خود را بچسبانند .

به آن روزگاران نیز ، خرد لنینیستی در میان جوانان بالنده وانقلابی شوری درافکنده بود وراه مبارزه با حکومت شاه جلاد را با تکیه برشعار ( اتحاد ، مبارزه ، پیروزی ) پیش رویشان قرار داده بود . آن هم در حالی که عده ای ازدمکرده های لومپنیسم بی خایه، با کراوات های اتو کرده به زیر لحاف پوچیگری و هیپی ایسم وتحت نشعه گی افیون وهروئین ، به مبارزات لیبرالی و بده بستان های ادبی ونازک نارنجی با حکومت سرگرم بودند ومشی مبارزات انقلابی را نفی میکردند.... پس چه عجب اگر عده ای از این ( سوسول ) های قرطی  غرب زده  ، جذب حکومت شده ومردم را به بیراهه هم کشاندند . ( که بسیارند ومورد بحث ما نیستند ) .

 

یادم می آید که آن روز هم عده ای از همین جماعت،حرفهایی می زدند که به نوشتۀ امروز آقای پیمان عارف که می گوید:( ...گرچه بنده از لیبرال شدن نهاد امنیتی در سامان سیاسی آتی ایران استقبال کرده،گونه ای نهاد اطلاعاتی –امنیتی را که به حقوق شهروندی و ازادی های اساسی افراد جامعه در عین برقراری امنیت عمومی احترام بگذارد را پاس می دارم)... بسیار شباهت داشت.و نشانگر جایگاه چنین کوتوله های عقب افتاده ای در دایرۀ اندیشۀ سیاسی آن روز ایران بود.

امروزه دیگر ، فاصله چنین موهوماتی با خرد لنینیستی ، آنقدر بدیهی و بارز شده که این       ( پاسداران نهادهای  امنیتی -  اطلاعاتی ) به دست وپا افتاده وسعی می نمایند با جمله    پردازی های بی سروته وادبیات مضحک ، دوغ ودوشاب را به هم بریزند ، بلکه در میان معرکه ، ( خودی ) نشان دهند وبه قول خودشان ( تنوین ذهن ) !!!!! نمایند .

 

آقای عارف را سفارش میکنم که نه از رادیکال شدن جنبش دانشجوئی ( حوادث 16 آذر  امسال ) بترسد ، نه از تجمعات کارگران وزنان ، بلکه اندکی دیگرتامل نماید تا اثرات خرد لنینیستی را در لایه های پویای جامعه به عینه ببیند ، که مسیرمبارزات مردم ، چنین سویه ای یافته است .

 

باری ، آقای پیمان عارف را گذشته ای است که میل به واگویی آن ندارم ، والا شما نیز میدانستید که نوشتار امروز ایشان چقدر به یک ( کمدی هیاهو ) شباهت دارد.

مدل حقیقت یاب یاکوبسن !!

                                   مدل حقیقت یاب یاکوبسن !!

 

یکی از مسئولین:عامل گرانی گوجه،مغازه داری است که آنرا به مردم گران می فروشد.

یکی دیگر از مسئولین:عامل گرانی آن دلالی است که گوجه را به مغازه دار گران می فروشد.

یکی دیگر  از مسئولین:عامل گرانی آن تاجری است که گوجه را به دلال گران می فروشد.

یکی دیگر از مسئولین:عامل گرانی تاجر آمریکایی است که گوجه را به تاجر ایرانی گران می فروشد.

یکی دیگر از مسئولین:عامل گرانی دولت آمریکاست که گوجه را به تاجر خودش گران می دهد.

یکی دیگر از مسئولین:عامل گرانی گوجه،جورج بوش است که آنرا به دولت آمریکا گران می دهد.

 

نتیجۀ 1 :گران شدن گوجه فرنگی ربطی به آقای احمدی نژاد ندارد.بلکه مربوط به آقای ابراهام لینکلن است که از اول گوجه را گران فروخت.

 

نتیجۀ 2 :اگر هنوز هم معتقدید که گرانی گوجه مربوط به اقای احمدی نژاد است،پس لطفاً بفرمایید علت گرانی تخم مرغ در چیست؟ اصلاً اول مرغ بود یا تخم مرغ ؟

 

نتیجۀ 3 :آقای علی دایی هیچ ربطی به شیر سماور و اقای داور ندارد.

 

(مباحثه فلسفی) !!

                (مباحثه فلسفی) !!                              

 

1-جناب احمدی نژاد در پایان سفر اخیرشان،در پاسخ به سئوال یکی از خبرنگاران که نظر او را دربارۀ تحرکات اخیر آمریکا در منطقه جویا شد،با نگاهی فلسفی گفت:           

*آمریکا جرآت ندارد به ایران حمله کند.....آمریکا در واقع هیچ غلطی نمی تواند بکند.                                                                                                    

                                                                                                 

2-ارسطو نیز در سال 347(قبل از میلاد) و درست چند روز قبل از مرگش در همین رابطه فرموده بود:                                                                                                            

 

*آمریکا هر غلطی می کند،شعار نمی دهد.....ولی احمدی نژاد هر شعاری می دهد،عمل نمی کند.                           

 

3-چیه......چرا چپ چپ نگاه میکنید،دو فیلسوف دیگه با هم مباحثه می کنند آنوقت شما یقۀ ما را چسبیده اید و بما می گوئید(عنصر وابسته)؟ ....عجب بد بختی ای داریم ما !!!                          

 

(احمد جان....پریوش جون....و یک جسم مشکوک) !!

       (احمد جان....پریوش جون....و یک جسم مشکوک) !!            

         

 

راستش دو سه روز گذشته ویرمان گرفته بود برویم کرمان و ببینیم جریان اون(جسم مشکوکی)که آنطرفها ترکید چه بوده است.                                 

صبح امروز داشتیم بیابان های اطراف پاریز را گز می کردیم که ناغافل موبایلمان زنگ خورد.دیدیم همان دوست سابقمان است که معمولاً آخر هر حرفی که میزند به پریوش (فخرآور)ختم می شود.                                                                                                                      

 

گفت:کجایی...،دیشب باز این پسره گستاخ خرده فرمایش کرد.                                            
گفتم:کی،کجا،چه گفت،چطور گفت،چرا گفت،کراوات داشت یا نداشت،رنگ کراواتش قرمز بود یا نبود.                                                                                                                                                             

گفت:اوووه....صبر کن تا برات تعریف کنم.....و ادامه داد:همانطوریکه قبلاً خودت نوشته بودی اولاً معلوم شد این شازده (دبیر کل)نیست و تنها یک عضو از یک (جنبش دو نفره مستقل)است و دوماً چون گویا کفگیرش به ته دیگ خورده و تق اش درآمده،شروع کرده بود از(احمد جان)گفتن.    

گفتم:ببخشید،کدام احمد جان.                                                                                                             

گفت:آقای باطبی، که گفته بودی به اشاره همین پریوش(فخرآور)دوباره او را به زندان برده اند !!  

گفتم:خب.                                                                                                               

گفت:میگفت من با پدر و مادر و خانوادۀ احمد هر روز در ارتباط هستم.  

گفتم:خدا به آن بیچاره ها رحم کند.راستی راجع به تکذیبیه پدر احمد هم چیزی گفت؟              

گفت:نه.                                                                                                                  

گفتم:گویا این روزا،آقای باطبی تنها اتوبوس خالی ای است که هر کس و ناکسی می تونه بی بلیط سوارش بشه و لااقل تا ایستگاه بعدی خودشو برسونه. 

گفت:آره واقعاً....ولی تو مطمئن هستی که لو دادن احمد باطبی کاره فخرآوره؟         

 

گفتم:بگذار حکایتی را برات تعریف کنم تا حال و روز این پریوش دستت بیاد.... میگن شخصی از مردم محله خودشان گله می کرد و میگفت این مردم هر وقت چیزی را گم میکنند به من مشکوک می شوند و در خانه بنده دنبال آن می گردند.به او گفتند:خب وقتی یک دفعه خانۀ تو را گشتند و چیزی پیدا نکردند،سوء ظن و شک آنها برطرف می شود.آن شخص گفت:آخه از شانس بد من،هر وقت که می گردند پیدا هم می کنند !!! 

 

گفت:آهان، حالا فهمیدم.                                                                                                                                                     

ولی من هنوز به این فکر هستم اون(جسم مشکوک)چی بود که توی این بیابون افتاد و مسئولین گفتند: خیرآقا.... هیچی نبود ؟!!                                                                                                                                                                                                                  

 

بیماری آقای رفسنجانی

                    بیماری آقای رفسنجانی

 

 

کوذکان دبستانی، دنیای جالبی دارند…آنهادرهمان سالهای دبستان، چیزهایی یاد میگیرندکه حتما" درآینده، ساختارشخصیتی آنهارامیسازد، آنهااولین حرف،اولین کلام واولین جمله رادرهمین سنین یاد می گیرندودرهمین ایام می آموزند که چطورارقام رابا هم جمع ویاازهم کسرنمایند.

باری،کودکان دبستانی دنیای جالبی دارند.گذشته ازدرس ومشق، آنهامطلب مهمتری هم درمدرسه فرا میگیرند، اینکه چگونه شرایط رابه نفع خودتغییر دهند تادرمقابل حوادث ناخواسته مقاومت نمایند. مثلا" کودکی رادرنظر بگیریدکه قرار است امتحانی بدهد، آنهم درحالیکه آن درس راتمرین نکرده است. پس به عقل کوچکش میرسد که برای تغییر این شرایط،خودرابه تمارض وبیماری بزندوباخوابیدن دررختخواب، دل رحیم وزودسوز پدرومادرراواداردتااز رفتن او به مدرسه جلوگیری نمایند... حالا چه باک که برای فرارازاین موقعیت، تلخی یکی دوقرص مسکن ویاقاشقی شربت راتحمل کند، که البته این ازنمره صفری که معلم به اوخواهد داد تلخ ترنخواهدبود. طرفه آنکه این(تمارض) تنها به دوران کودکی ختم نمی شود.بزرگترها نیز گاهی برای تجاهل نسبت به موقعیتی نا خواسته،از چنین روشی استفاده می نمایند.                                                    

 

در دنیای سیاست و در بین مردان سیاسی نیز این تمارض بارها کارساز بوده است و چه بسیاری توانسته اند با تاًسی به چنین ترفندی،خود را از مهلکه ای که در آن بوده اند برهاند.                 

 

هاشمی رفسنجانی،سیاستمداری مه لااقل در طول سی سال گذشته،هرگز بیمار نشده بود و در هیچ کجا نخوانده ام که ایشان بعلت بیماری،مدتی خانه نشین شده باشد.او همیشه طوری ظاهر شده که گویی روئین تنی است که نه دارو می شناسد و نه تمایلی به تمارض دارد !!!   اما همین هاشمی،در این مقطع،هفته ای است که به بستر خزیده و به (تمارض) بیمار شده است....چرا؟                                                                                                                                                                                                                                 

 

بعد از جریان انتخابات مجلس خبرگان،و برآمدن او از مبارزه ای سی ساله،هاشمی باید وزن خود را به رخ جماعتی می کشید که قرار است در آینده،صفحه شطرنج ایران را بچینند.....او می داند که با حادتر شدن بیماری آیت الله خامنه ای که چون رازی از پرده و حجاب امنیتی بیرون افتاده و نقل مجلس مردم کوچه و بازار شده است،باید خود را از سطح سیاسی موجود و گوشه نشینی و در حجاب ماندن اجباری خلاص کند و به ان زاویه ای برود که سالهاست برای رسیدن به آن نقطه،دندان به جگر سائیده است.                                                                                 

 

هاشمی که قصد داشت در هفته گذشته،با جلال و جبروتی فراتر از گذشته،خود را به قم نزدیک نماید یکباره با شرایط بغرنجی روبرو شد.بوش در یک سخنرانی غیر منتظره و در پس پروژه(عراق جدید) ایران را به جنگ تهدید کرد و دستگاه دیپلماسی امریکا،با فرستادن خانم رایس به منطقه،سنگی را در پیش پای ایران انداخت،بموازات این تحریکات،دو اسکادران هواپیمای فانتوم در ترکیه نشست و ناو هواپیمابر دیگری به اقیانوس هند فرستاده شد.آنهم در حالیکه بوش لایحه اعزام ۲۱000 سرباز تازه نفس به عراق را برای مجلس سنا فرستاده بود.                              

 

باری فشارهای اقتصادی و بلوکه کردن دارایی های بانک سپه در خارج از کشور،و عدم همکاری چند بانک اروپایی با طرف ایرانی و مهمتر از همه،حمله به دفتر ایران در اربیل عراق،سروته کرباسی بود که دولت آمریکا به قبای رابطه اش با ایران دوخت،و به لفظی گفت که دیگر حاضر به بازی و وقت کشی گذشته نیست وبرای ایران چاره ای جز جنگ ویا نشستن برسرسفره منافع مشترک راهی باقی نمانده است.                       

 

ربط بیماری وتمارض هاشمی رفسنجانی بااین قضایاهم درهمین نقط است... به او فرمان رسیده بودکه قبل از رفتن به قم و سفت کردن جای پای خود، فورا" به دیداردوستان عرب اش در حوزه خلیج فارس برود وباز هم صحنه رابرای خریدن زمان بیشتر به نفع ایران بچرخاند، اما هاشمی که از سیاست های ساده انگارانه و پوپولیستی احمدی نژادبه تنگ آمده بودبه این بازی تن نداد وگفت احمدی نژاد که به ( خربزه) خوری عادت دارد باید خودودولت اش هم پای ( لرزش) بنشیند... درواقع (نه) گفتن هاشمی به این فرمان، برای این بودکه نمی خواست بازهم زحمت خودرا وسیله رحمت دیگران کندو به کمک دولتی که دستورات اش را دائما" ازرقیب (مصباح یزدی)میگیرد برود. بنابراین قید رفتن به قم را هم زدوبه بستر رفت وبه عفت خانم هم گفت: بگوئیدبه سختی بیمار است وپتو را روی سرکشید.                                                                                                                                                         

 

این تمارض هاشمی، البته سویه های دیگری هم داشت، کما اینکه به فرمان د هنده اش  ، پیام داد که اودیگر مهره ای نخواهدبودکه طاقت ماندن درصندوقچه اطاق پشتی (مجمع تشخیص مصلحت) راداشته باشد. مهره ای که هروقت اراده کردنداورابیرون بیاورندودردایره بیندازند.          

 

از طرفی، انجام این مأموریت بوسیله( لاریجانی) هم درواقع عکس العمل احمدی نژاد دربرخورد باشرایط موجود است. لاریجانی آنقدر ساده است که فکر میکند می تواند بازی ای که هاشمی بارها وبارها ودرمقاطع حساس برای حفظ رژیمش انجام داده راباکیفی پراز قول وقراروامتیاز، پیش ببرد... طرحی که تاکنون برای ایران منتج به فایده نبوده است.                                                                                                                          

 اما بیماری هاشمی چندان هم دیرنخواهد پائید..، اوروزی از بستر برخواهد خاست که به چندهدف برسد، اول- اینکه وزن وجایگاهش درخبرگان جدی ترمطرح شود.دوم- اینکه دولت احمدی نژاد را واداربه هضم ناتوانی خودنماید و سوم- اینکه راه آینده رابه آمریکائیان نشان دهد...                                                                    

 حالا چه باک که دراین چندروزه به تلخی بلعیدن چندقرص مسکن وقاشق شربت سرماخوردگی، خودرابیازارد واز زیرپتو، ناتوانی های رقیب را رصد کند.                                                                                                        

پیشنهاد اساسی و کار درست !!

                 پیشنهاد اساسی و کار درست !!                                                           

 

در خبرها آمده بود که نیروهای ترسو و بزدل آمریکای جهانخوار در ساعت 4 بامداد دیروز،آنهم با چند فروند هلی کوپتر(و نه تاکسی تلفنی)به دفتر کنسولگری ایران در اربیل عراق حمله و 5 تن از دیپلمات های ما را بهمراه کلی مدارک و اسناد بدرد نخور دزدیده اند.                                      

این خبر چنان ما را عصبانی کرد،چنان عصبانی کرد که از انتشار این خبر تا حالا چهار پاکت سیگار بهمن را پشت به پشت کشیده ایم ولی افاقه نکرده است.لذا از آنجایی که گویا دیپلماسی دولت فخیمه ما (قوز فیش)شده و صدایی از آن به گوش نمی رسد،بعنوان یک شهروند ایرانی پیشنهادات زیر را اعلام تا مسئولین با تآسی به انها،زودتر دست بکار شوند.                           

1-پیشنهاد می شود روز شنبه تعدادی از دانشجویان دوباره به سفارت سابق آمریکادر تهران حمله کرده و آن لانه جاسوسی را تصرف نمایند.                                                                                             

2-دولت موقت بازرگان را دوباره محکوم و با استعفایش موافقت نمائیم.                                      

3-بزرگراه کردستان در تهران را تا اطلاع ثانوی یکطرفه بلکه هم مسدود نمائیم.                             

4-رامین جهانبگلو را به جرم مخملی سابق دوباره دستگیر و به جزای اعمالش برسانیم.                     

5-از اربیل هم یک حلبچه دیگر بسازیم،آنطرفش ناپیدا.                                                                                                                                                                                                                    

6-پیشنهاد می شود،زودتر سفارت ایران در تانزانیا را بوسیله ارتش مقتدرمان حفاظت نمائیم تا لااقل آنجا را از دستمان در نیاورند و لوطی خور نشود.                                                                                                                                                                                             

(نازنین فاتحی)

                                   

                                (نازنین فاتحی)

 

در زندان اوین،ودرست پشت بیمارستان 48 تختخوابی آن،در حد فاصل آشپزخانه و بند 209

اطلاعات قلعه ای است که صدها دختر و زن در آن زندانی اند.زنانی که زندگی هر کدام از آنها،در واقع تفی است به ریش ناتوانی های این حکومت...

این زنان که بنا به فرهنگ استحماری گذشته هنوز (نسوان)اند،علیرغم تفاوت هایی که در علت آمدنشان به زندان موجود است،در یک درد با هم مشترکند و آن هم اینکه در این مرز پرگهر،و به قرن های متمادی ضعیفه هایی بوده اند که یا سنگسار و زنده بگورشان کرده ایم و یا به اجبار زنگوله ای به پایشان بسته ایم تا در عبور و آمد و شد،خدای ناکرده هوس مردانۀ ما را نجنبانند و ما را به راه کج نبرند.!!!!

گاهی نیز حتی،جوانی شان را در پس پستوها به پیری رساندیم تا وانمود نماییم که حفظ ناموس برای مردان مسلمان اولی ترین وظیفه است...اما

اما...ای عجب که امروز،دخترک جوانی را به میهمانی مرگ دعوت کرده ایم که برای حفظ ناموس خود از دست عاملی شریر،ناخواسته مرتکب قتل آن جانی شده است.

 

باری امروز،شهر به انتظار می نشیند تا پاسخ به سوالی بجا مانده از شعارهای 1400 سالۀ تاریخ خود را بیابد و قاضیان شرع پاسخش دهند که حفظ ناموس آنهم توسط دخترکی 17 ساله چه مجازاتی دارد؟دخترکی که در بستری از این شعارها متولد شد.زندگی کرد و حالا هم زیر چوبۀ داری که نادیان همین شعارها برایش برپا کرده اند لحظه هایش را تلخ می کند...و چه داستان غم انگیزی دارد زندگی زنان در این ماتمکده...

(رفیق غدیر)

 

از کناره نخلستان اگر کمی جلوتر میرفتیم ، به چند گام آنطرفتر، یک صحرای باریک بود که انتهایش به جاده میرسید، جاده ای که از آبادان تا اروند کنار امتداد داشت . ودوطرف این جاده وتا به مقصد برسد ، دهها روستا قرار داشت ..... ولی قرارمان آن بود که همانجا بمانیم تا غدیر به ما ملحق شود .

در آن ساعت شب ، نخلستان به سیاهی میزد واز جاده ای که به موازات چشمانمان قرار داشت فقط نور اتومبیلهای عبوری قابل رویت بود . کاظم گفت : ولک ، یعنی چی شده ، مگر قرار نبود ساعت 9 بیاید . گفتم : من هم نگرانم ولی چاره ای نیست باید منتظر ماند .

کاظم ، کبریتی کشید وصفحه ساعت مچی اش را به چشمانش نزدیک کرد وگفت : اوووه .... از یازده هم گذشت .

دو روز بود که در آن نخلستان وبه دور از نگاه اهل آبادی مانده بودیم ، بعد از آنکه ماموران ریختند خانه علی صبوری واورا دستگیرکردند ..... به پیامی ، ما هم غیب شدیم .

میدانستم که علی بلاخره حرف خواهد زد . تیمسار شاهین رئیس ساواک آبادان به پدر علی که پی اش رفته بود پیغام داده بود که دیگر سراغش را نگیرین ، فکر کنید اصلا" پسری نداشتید .

 

قراربود غدیر که رفته بود روستای چویبده پیش اقوامش ، بیاید ومارا هم ببرد آنجا تا با لنج عمویش واز طریق خورعبدالله راهی ماهشهر شویم . آخرین باری که غدیر را دیده بودم ، دیروز صبح بود که مقداری نان وخرما برایمان آورد وگفت  که عمویش ( احمد) قبول کرده امشب راهیمان کند . قرارمان 9 شب بود .حالا که ساعت 11 شده بود ، نگرانش بودیم .

 

حوالی ساعت 12 ، نور چراغهای یک اتومبیل که از جاده اصلی جداشده بود وبه سمت  نخلستان آمد دل خوشمان کرد . ولی خوب که نگاه کردیم ، نور چراغ وانت غدیرنبود .!! اتومبیل آمد وروبروی ما و در حد فاصل بیابان ونخلستان ایستاد . دوبار چراغهاراروشن وخاموش کرد – این علامت ما بود – ولی چرا شک کرده بودم ، نمیدانستم .... کاظم گفت : خوبریم . گفتم : زبون به دهن بگیر . اینکه ماشین غدیر نیست . گفت : هاها ... وساکت شد .

چند دقیقه ای گذشت وکسی از ماشین پیاده شد وبه طرف نخلستان آمد . درست رویروی ما ، صدای پارس سگان آبادی قطع نمیشد ، مرد بلند قدی که سیاهیش را دیگرکاملا" میدیدیم به اولین نخل که رسید ایستاد ، ونام من را صدا کرد ، به اسم ، نمیدانستم جواب بدهم یا نه ، که کاظم جواب داد ...... صدا گفت : پس کجائید ، بیاین دیگه ، ...... جرات کردم وراه افتادم . دستم روی قبضه رولوری بود که در آن تاریکی دیده نمیشد. جلوتر که رفتیم مردی بود چهارشانه که دشداشه ای بلند به تن داشت ، گفت : غدیر را گرفتن ، من عمویش هستم احمد، باالله راه بیفتید.... موقع سوارشدن به وانت اسلحه را تپاندم زیرپیراهنم ، کاظم جلو نشست ومن رفتم عقب وانت ودراز کشیدم . وانت دوری زد وراند به طرف جاده آسفالته . میدانستم که حدود یک کیلومترجلوتر یک ایست بازرسی است . میخواستم این را به عمو احمد یادآوری کنم که گویا خودش میدانست چون چند قدم جلوتر چراغهاراخاموش کرد واز شانه خاکی جاده کشید پایین ورفت به طرف روستای خضر، وبعد همینطور کنار نخلهاراگرفت ورفت تا از آنطرف پاسگاه درآمد ودوباره انداخت روی جاده آسفالت  وراند تا چویبده وکنارلنج هائی که در هم پیچیده بودند ایستاد . ..... وخلاصه سوار لنج شدیم . حدود 20 ساعت درراه بودیم تا به ماهشهر رسیدیم . در این 20 ساعت وبه دستور عمو احمد ، در همان ( خن ) لنج ماندیم وبیرون نیامدیم ، او هم اصلا" پایین نیامد ، فقط دوسه باری یک جاشو برایمان آب و چای وخوراکی آورد .

نزدیکیهای بندرکه رسیدیم ، همان جاشو ، دو دست دشداشه آورد وگفت بپوشید و پوشیدیم . بعد موقع اش که رسید ماراآورد بالا وعبرمان کرد به خشکی . چشم که انداختم عمو احمد روبرویمان بود ، نزدیکش که شدیم گفت بگیرید ودستش را دراز کرد ، مشتی پول بود ، گفت غدیرداده وگفته با حسون تماس بگیرید . خلاص ..... ورفت به طرف لنج اش .

 

دو هفته ای بود که در شیراز بودیم ودنبال راهی برای وصل شدن میگشتیم ، بلاخره از طریق یکی از بچه های پالایشگاه شیراز که مارا میشناخت تماس برقرارشد و همان جا ماندیم تا اینکه حدود یک ماه بعد حسون هم به شیراز آمد ، البته به بهانه دکتر رفتن ولی در اصل برای دادن خبر ، که ای کاش اصلا" نمیداد . حسون گفت : علی وغدیر، حین انتقال از ساواک آبادان به زندان کارون اهواز با مامورین درگیرشدند و .......

 

حالا هرشب عید غدیر ، دلم یک جوری کنده میشود وهوای اشک چشمانم را برمیدارد وبغض میکنم . درست مثل حالا .....

عکس هفته

          یخچال ۴ فوت

   ساخت مشترک ایران و افغانستان

تفسیر خبر !!

                                  تفسیر خبر !!

 

1_ خبر شکایت معاون رئیس جمهور ورئیس سازمان گردشگری ازدونماینده مجلس

شورای اسلامی آنقدرجالب بودکه دلم نیامد درباره آن سکوت نمایم. جریان هم از این

قراراست که گویا این معاون خوش تیپ که اتفاقا" دست به سفرش هم مسبوق به

سابقه است، اخیرا" درجریان یک مأموریت برون مرزی به ترکیه، به تماشای رقص

دخترکان ترک نشسته، بلکه حال وهولی هم کرده است.... خلاصه معاندان دولت

فخیمه هم که منتظر سوژه بودند، فیلم این مراسم رابصورت(سی،دی)پخش نموده اند،

بطوریکه(مشائی)معاون رئیس جمهور مجبورشده برعلیه دونفرازنمایندگان مجلس که به

گفته وی همان معاندان هستندبه دستگاه قضایی شکایت کندومدعی شودکه این دونفر

می خواهندحیثیت دولت را لکه دارو آقای احمدی نژادرا(بدنام)نمایند!!

 

 

بنده هرچه این خبرراتعقیب کردم بالاخره نفهمیدم که اولا" حیثیت دولت محترم نهم، در

میان لنگ وپاچه دختران ترکیه چه می کرده است واصلا" چه کسی این آبرو را برداشته

وتاآنجاها برده است ودوما" بازهم نفهمیدم که این موضوع چه ربطی باشقیقه و آقای

احمدی نژاد دارد.

 

کسی نیست ازاین معاون رئیس جمهور سئوال کندوقتی جنابعالی آن نوارقرمزرادرترکیه

(جّر )می دادی چرا بفکرحیثیت دولت نبودی. وچراوقتی این رقاصان درحین اجرای رقص

خودبه هوامی پریدند،سرت راخم میکردی وزیرچشمی یک نگاه غریبی به آن زیرهامیکردی

می خواستی چه چیزی راببینی شیطون!!

 

ضمنا" به اطلاع مردم حیثیت دار ایران می رساند، همان روزی که این معاون درترکیه مشغول مذاکره و ملاحظه بودند،آقای احمدی نژاد بیجاره داشت یک نامه بلند بالایی

به آقای پاپ می نوشت وازحیثیت مردم ایران دفاع می کرد.لذا این دو موضوع هیچ ربطی

بهم ندارند.

 

2- آقای احمدی نژاد اخیرا" فرموده اندکه وزارت کشاورزی ما میتواندمواد غذایی سیصد

میلیون نفر را تأمین نماید . !!

این گفته رابا اکبرآقا، میوه فروش سرمحله مان درمیان گذاشتم و نظر وی رادراین مورد

خواستار شدم . ایشان فرمود: بنظر من آقای احمدی نژاد کاملا" درست میگوید ، وزارت

 کشاورزی ما میتواند حتی بمب اتم هم درست کند. وزارت علوم ما میتواند سیب زمینی

پشندی هم درست کند، وزارت دارایی میتواند دانشجوی پزشکی هم تربیت کند، انرژی

هسته ای هم حق مسلم ماست ، بوش هم هیچ غلطی نمیتواند بکند، ما میتوانیم سی

و شش هزار سانتر یفیوژ هم آبشار بکنیم ولی....  ولی جان مادرت، به اون گوجه فرنگی ها دست نزن ،اونا کیلویی هزارتومنه و به درد شما نمی خوره .....

(انحراف یا بالندگی) - 2

                        (انحراف یا بالندگی) - 2                   

 

            - با نگاهی به مصاحبۀ آقای منوچهر محمدی در صدای آمریکا -                   

 

                                           ادامه/.....   

                                                                                                           

 

آقای منوچهر محمدی ،در قسمت دیگری از همین مصاحبه میگوید:بعد از حادثه 18 تیر 1378،فعالیت جنبش دانشجویی در دانشگاهها متوقف و به خاموشی گرایید و دیگر فعالیتی تحت این نام وجود خارجی نداشت.                                                         

ایشان تلویحاً میخواهند این جنبش را چنان حقیر و قائم به فرد نمایند که گویی جنبش دانشجویی ایران بمثابه دکانی است که کلیدش فقط در جیب منوچهر محمدی است.که هرگاه صاحب دکان خواست کرکره اش را پایین می کشد.بر در آن قفل می زند و می رود پی کارش.....و هر وقت هم مثل الان (هوس) بازگشایی آن دکان دونیش به سرش زد.آنرا دوباره می گشاید و انتظار هم دارد که کالای این دکان دست نخورده باقی مانده باشد.                                                                                                                                                               

 

بنده برای اینکه آقای محمدی و نسبت او را با شرایط موجود جنبش دانشجویی قدری بازتر نمایم.و این عزیز را از رویای(پدر سالاری) به در آورم.اجباراً به دو نکته بطور سر بسته اشاره نموده و امیدوارم که کفایت لازم را برای درک این دوست محترم داشته باشد تا مجبور نشوم وارد جزئیات شوم.                                                               

 

1- اگر به زعم اقای منوچهر محمدی،جنبش دانشجویی پس از به زندان شدن ایشان از بین رفت،پس دلیل اینکه هر سال در 18 تیر ماه،بیانیه و اطلاعیه می دادید  و از دانشجویان مبارزی که در راه اهداف این جنبش تظاهرات می کردند،قدردانی می نمودید  چه بود.آیا باید باور کنیم که قصد شما صرفاً این بود که اگر چه این اقدام پر غرور دانشجویان را(باور) نداشتید فقط می خواستید که نامی از شما در رادیو،تلویزیون های بدون مرزی برده شود تا از قافله عقب نمانید !!و یا نه،واقعاًباور داشتید که چنین جریانی در نبود شما فعال است و حضورش هم هیچ ربطی به جنابعالی و یا دیگران ندارد.پس تنها کاری که برایتان باقی می مانداین بود که بنوعی خود را در آن مطرح نمائید؟!                                            

 

2-چگونه است که در سالروز 18 تیر سال 1384 که با هم در زندان بودیم،در بوق و کرنا دمیدید که بخاطر جانبداری از مبارزات جنبش دانشجویی ،دست به اعتصاب غذا خواهید زد و حتی یادم می آید که مادر محترم شما با عده ای از فامیل از امل به تهران و جلوی دانشگاه امد و در این مراسم شرکت کرد که توسط نیروی انتظامی مضروب و به گفته خود شما به بخش(سو نوگرافی) !! منتقل شد.خب.دوست عزیز اگر به وجود چنین جنبشی اعتقاد نداشتید و این جریان را مرده می دانستید،پس معنای اعتصاب غذا و کتک خوردن مادر محترم شما و انتقالش به بخش سونوگرافی (البته بعداً معلوم شد که منظور ما بخش آی.سی.یو بود)چه بود؟ و چرا بر سر قبری گریه می کردید که مرده ای در آن وجود نداشت.!!                                                                                             

 

بنده با دادن این نشانی ها،قصدم آن است که به جنابعالی توجه دهم،جنبش دانشجویی مثل یک رودخانه جاری،و در تمام این سالها ساری و پویا بوده است و با به زندان افتادن این و آن هم هرگز متوقف نشده و نمی شود.کما اینکه امسال که جنابعالی در حال فرار به خارج از کشور بودید و اصلاً در این حرکت حضور نداشتید،باز هم حدفاصل ایام 18 تیر تا 16 آذر ماه را دانشجویان مبارز،با اقدامات و فعالیت های خود پر کرده اند ومنتظر آدم هایی که فکر می کنند کلید این دکان در جیب شلوارشان است نماندند، و آن کردند که همگی دیدیم....                                                                                                                                                                                                      

آقای منوچهر عزیز باید بداند که نگاه(فرعونی) به جنبش دانشجویی و ورانداز مسائل آن با عینک منیت و خود پسندی،انسان را به جایی نمی رساند،بلکه این گونه توهمات دیر یا زود جای خود را به واقعیتی می دهد که در همین دو قدمی ما قرار دارد.و آن گاه است که انسان پی می برد چقدر اندازه هایش را غیر طبیعی تصور می کرده است.                  

پس با تمام احترامی که به سابقۀ مبارزاتی جنابعالی دارم،امیدوارم که خود را همان سربازی بدانید که در اختیار جنبش دانشجویی است،و دل به همین خوش نمایید تا قدر ببینید و شآن بیابید،والا از این بیشتر ورطه ای است عمیق و چاهی است تاریک که انتهای آن به روزگار امروز کسانی می رسد که با چنین باوری پای به میدان گذاشتند و فکر کردند که جنبش دانشجویی بازار مسگری است که.....                                     

در پایان شما را به ادامه مطالبی که در این باره خواهم نوشت حوالت میدهم.موفق باشید.                                                                                                          

(انحراف یا بالندگی )-1

(انحراف یا بالندگی )-1

 

-          با نگاهی به مصاحبه آقای منوچهر محمدی در صدای امریکا     -

 

درپائیزسال 1384 ودرزندان اوین ، شبی بحثی داشتم با آقای منوچهر محمدی که به عنوان متهم ردیف اول حوادث کوی دانشگاه در زندان به سر میبرد. آن شب وبه دور از نگاه تیز زندانبان ، بحث ما که از سرشب آغاز شده بودتا حوالی بامداد به طول انجامید.... آقای منوچهر محمدی معتقد بود که هیچ جنبش دانشجوئی تا قبل از 18 تیر1378 وجود نداشته است وبر عکس ، بنده معتقد بودم که حوادث 18 تیر در ادامه روند مبارزات قبلی دانشجویان اتفاق افتاده وسابقه ای به حدود نیم قرن دارد .

البته طبق روال این گونه بحث ها در زندان ، از آن گفتگوی چند ساعته هیچ کدام از ما به اقناع نرسیدیم ونتیجه ای از آن مستفاد نشد.

 

دیشب هم که آقای منوچهر محمدی در مصاحبه خود با صدای آمریکا، باز همان عقیده سابق را بروز داد وبرهمان طبلی کوبید که گویا برایش خوشترین صداها را دارد ، برآن شدم که ضمن تجدید سلام به این دوست محترم چند نکته ای را به طور مختصر قلمی نمایم .

 

دست تقدیر گاهی چنان ورق های بازیش را می چیند که درزندگی ما طوفان وهیجانی ایجاد شود . کما اینکه منوچهر محمدی ، روستازاده دانشجو ، در هنگامه حوادث 18 تیر دانشگاه تهران – انطوری که خودش در زندان برایم تعریف کرد – بی هیچ برنامه ای -  یکباره برسقف پیکانی که در کوی پارک شده بود پرید وبا دادن شعارهای ( مدنی) ، دانشجویان را متوجه خودنمود ونامی از خود باقی گذاشت . نامی که موجب شد تا به عنوان متهم ردیف اول کوی دانشگاه به حبس ابد وسپس به 15 سال زندان محکوم شود ... این اتفاق نه تنها در زندگی آقای محمدی ، بلکه در زندگی هرجوان دیگری هم که پیش می امد باعث میشد که درآن شوروهیجان،  خود را ( نقطه عطف ) تلقی کرده وهر حرکتی را از این لحظه به بعد به خاطر بسپاردوبرآنچه گذشته است خاک بپاشد ... البته بنده قصد ندارم در این مختصر به بازکاوی جنبش دانشجوئی ایران بپردازم که آن را حوصله و ابزاری دیگر لازم است . اما میخواهم باردیگر یادآوری نمایم که اصولا" جنبش دانشجوئی در ایران سابقه خود را داشته ومثل هر جریان دیگری در مسیر تکامل ، دچارافت وخیز شده است .

 

اگر ما حوادث 50 سال گذشته دانشگاههای ایران را مورد بررسی قرار دهیم خواهیم دید آنچه رژیم شاهنشاهی را به چالش کشید ودستجات سیاسی ومبارز را واداشت تا چنگ در رخ حکومت بیندازند ، نطفه اش در کلاسهای درس دانشگاه بسته شد . ...مگر کسانی که در تمامی سالهای پایان حکومت شاه ، به جنگل زدند ویا در شهر بارژیم مبارزه مسلحانه کردند از دانشجویان نبودند . مگر آنان که بعد از حادثه 16 آذر 1332، دانشگاه را به پاشنه آشیل حکومت تبدیل کردند جریانات دانشجوئی نبود ، آن هم به روزگارانی که منوچهر محمدی یا هنوز به دنیا نیامده بود ویا اگر هم در قید حیات بود در مکتب خانه روستای خود داشت حروف ( ابجد) می آموخت ویا از شیررایگان مدرسه ای که شاه ساخته بود تغذیه میکرد.

به هرحال ..... بعد از انقلاب هم دیدیم که همین حکومت حاضر ، اولین اقدامی را که انجام داد ، بحث انقلاب فرهنگی بود ، چرا که میدانست تا جنبش دانشجوئی در دانشگاه وجود داشته باشد ، استواریش پایدار نخواهد بود . حکومت در دهه 60 چنان دانشگاهها را شخم زد که دیگر هیچ بذری که خیال سربرآوردن داشته باشد نتواند در آن رشد ونمو نماید ، وبسیار کارها کرد تا صدای دانشجویانی  که به زندان برده شده ویا به چوبه های اعدام بسته شده بودند را خاموش نماید ، اما چه عبث .... که دانشجوی برآمده از دل انقلاب فرهنگی فقط چند گاهی را در کنار رژیم به خوش نشینی پرداخت وهنوز یک دهه از این همنشینی نگذشته بود که دانشجوی برآمده از این سیستم ، بررژیم شوریدوراه کج نمود وبه قهر از سر سفره حکومت برخاست . چنانکه در دهه 70 ، دفتر تحکیم وحدت ، به عنوان نماد حکومتی دانشگاه ، چنین کرد وحادثه 18 تیر که حاصل این قهر بود را فراهم آورد .

پس می بینیم که جنبش دانشجوئی هیچ گاه ودر هیچ زمانی ، از بین رفتنی ویا بهتر بگویم از بین بردنی نبوده است . شاید به گاهی ، این نهال را از ساقه بریده باشند ولی چون هنوز ریشه در خاک داشت از جای دیگری سربرآوردودر ادامه حیات جنبش ، تنومند گردید.

میخواهم ساده تر عرض نمایم که در طول 50 سال گذشته ، نشان جنبش دانشجوئی را میتوان در سر هر پیچ تاریخی به آسانی یافت . گاه تنومندوبارور، وگاهی نیز بنا به شرایط زمان نحیف وسربریده ، اما به هر حال بوده است ونباید چنین جنبش دیرپائی را که حاصل مبارزات دانشجوئی است مصادره به خودنمود .

 

مطلب دیگری که در مصاحبه آقای محمدی عجیب تر از گفته قبل رخ نمود این است که به زعم         ایشان ، حوادثی که امسال در 16 آذر و   در دانشگاه تهران اتفاق افتاد  نوعی   ( انحراف بوسیله عوامل حکومتی )تلقی شد وعلت این امر نیز به نظر ایشان آن بود که در طول انجام این مراسم عکس مرحوم اکبر محمدی بوسیله پلیس پاره شد ولی پرچم سرخی را که دانشجویان علم کرده بودند دست نخورده باقی ماند..... قصد وی از آوردن چنین مصداقی آن بود که به مخاطب ،به طور ساده لوحانه آدرس بدهد که هر کس در این تظاهرات دانشجوئی بیرق سرخی را بلند کرد ، حتما" یک عنصر حکومتی بوده است  !!  آن هم در شرایطی که ایشان ،  خود را یک انسان دمکرات وجمع گرا میداند !! آیا از این مسخره تر هم میشود .

به نظر بنده این نوع نگرش حاصل تضاد درونی کسانی است که ذهن تاریخی شان را در پستو گذاشته وبه روند و تطور حوادث تاریخی توجهی ندارند . آنها در جریانات سیاسی ، فقط به یک اصل معتقدند وآن هم این است که در این روند به عوامل دست چندم تبدیل نشوند و لذا به جای درک شرایط وهمراه شدن با    آن ، دائما" با زدن انگ ومارک به چیزی که از آن سردر نمی آورند  ، خواستار بازگشت به گذشته و بازی در همان   دایره ای هستند که آن را قبلا" فراگرفته اند . حال آنکه اصولا" جنبش های          سیاسی – اجتماعی در حال تغییر و پویایی اند ونباید زایش این جریانات را ( انحراف ) تلقی نمود .

مطلب هم خیلی ساده است ، دانشجویان وقتی در شرایطی قرار میگیرند  که باید رفتار متناسب با آن شرایط را از خود بروز بدهند وآهنگ سمفونی جنبش را موزون با گوشهای فروبسته حکومت نمایند آن هم در حالی که همه راهها بسته شده ، بدیهی است که به رادیکال شدن خواسته های خود روی می آوردند ومسائل را با عینک جدید تری ورانداز مینمایند.این الزام تاریخی هر جنبشی است که قصد پویایی دارد و این غلت زدن را نباید به حساب( انحراف)  گذاشت . در واقع این ماهستیم که به جای ایستادن در محل سابق ودرجا زدن درآن ، باید عینیات را باور کنیم وبه دنبال آن باشیم که اهداف جنبش را با بازیهای لیبرالی وایستا به نابودی نکشانیم .

بهرحال ، باید باور کرد که حرکت دانشجویان در دانشگاه تهران از منظر جامعه شناسی ، امری لابدی وجبری تاریخی بود ، چرا که هرچه فشار حکومت به  جنبش های مدنی بیشتر شود ، این جنبش ها به سوی رادیکالیسم سویه بیشتری میگیرند ورنگ نمادهای خودرا تندتر وتندتر مینمایند . کما اینکه از این حرکت اخیر ، دو پیام مشخص بیرون آمد . اول آنکه دانشجویان از بازیهای سبک ومضحک لیبرالی خسته شده اندودیگر به این بازیها تن نخواهند داد ، ودوم اینکه خواسته های صنفی خود را با مسائل سیاسی آنقدر نزدیک کرده اند که عنقریب صدایش ،  به خواب رفتگان ساده اندیش وواپسگرا را بیدارخواهد کرد.... که تا به خود آیند وآبی به صورت بزنند ، باری ........ کاروان رفت و تو در خواب و.........

 

 

 

(تصادف آمریکایی-داور آمریکایی)

                  (تصادف آمریکایی-داور آمریکایی)                       

 

طبق اطلاع رسیده،دست جنایتکارآمریکا یکبار دیگر از آستین گشاد یک راننده تریلر بیرون آمده و موجب تصادف یکی از وزرای دولت خدمتگزار گردید.ضمن تسلیت این ضایعه به دولت خدمتگزار و مردمی نهم،همچنان بر سر آمریکا فریاد می زنیم:ای آمریکا برو گمشو......                                 

 

ضمناً می خواستم فرصت را غنیمت شمرده و شیر سماور را به یک جای آقای مرادی داور بازی امروز (پرسپولیس-راه آهن) که موجب باخت پرسپولیس شد حواله کنم که دیدم جایش اینجا نیست و خلط مبحث خواهد شد....                                                                                                                                 

                        

(پشت خاکریز قطعنامه )

 

بالاخره آمریکا توانست در واپسین روزهای سال میلادی ، قطعنامه ای را در شورای امنیت به تصویب برساند که از حدود دو سال پیش و عده اش را داده بود . این قطعنامه درواقع بمثابه نوزادی بود که مرده به دنیا آمدو برای صاحب اش موجد هیچ شادمانی نبود .

آمریکا، در توجیه این اقدام خود ، بحث نگرانی جامعه جهانی از تسلیح رژپم ایران به    سلاح هسته ای را پیش کشید و چنین وانمود کرد که گربه عابدی است که صرفاً در راه خدا بکار موش گیری است ! ! امری که باورکردنش به دهها دلیل غیر ممکن است.

اگر آقای نیکلاس برنز معاون  سیاسی وزارت امور خارجه آمریکا در مصاحبه   چند شب قبل خود با صدای آمریکا ، نقاب دوستی با مردم ایران را به چهره زد و مزورانه خواست نشان دهد که نگران مردم ایران است ، و اگر جورج بوش در آخرین سخنرانی امسال اش ، از لیاقت مردم ایران برای نزدیکی با مردم جهان و داشتن حکومتی شایسته تر سخن گفت و اشک تمساح ریخت ، برای آن بود که با دادن آدرس های غلط ، راز نهفته در زیر لحاف سرمایه داری را بر ملاء نکنند و مردم ایران متوجه نشوند که در جنگ قدرتها ، آنچه به حساب نمی آید شأن و منزلت آنهاست .

قدر  مسلم این است که دولت آمریکا ، بعنوان نماد سرمایه داری و نظام سلطه ، برای بقای خود چاره ای جز دست اندازی به منابع مفت و مجانی کشور های دیگر ندارد . امری که به حیات آمریکا وابسته است و طرحهایی چون جهانی شدن و خاورمیانه جدید از مسیر چنین هدفی میگذرد .

آمریکا، در چنین شرایطی و برای فربه نمودن نظام خود ( که امری جبری و لابدی است ) زمامداران دیگر کشورها را در مقابل دو گزینه قرار داده است . یا نشستن در سر  سفره مشترک و یا جنگ و بر کناری از منصب قدرت .

در دو دهه گذشته ، و در صحنه بین المللی ، ما شاهد بودیم که بسیاری از کشورها مجبور به چنین انتخابی شدند . افغانستان و عراق به طریقی ، و بلوک شرقی و خاورمیانه به طریقی دیگر ... اما نتیجه همه این بازیها ، برای آمریکا یکی بود و آن هم این که جهان سرمایه داری که به تنگی نفس افتاده ، برای ادامه حیات زالو وار خود به فضای بازتری نیاز دارد . حالا به هر قیمتی ...

آمریکا در  خصوص ایران هم ، مدت بیست و هفت سال است که به چنین بازی ای دل بسته است، گاهی به نوازشی او را به هم خوابگی دعوت می نماید و کار را - حتی- به معذرت خواهی از تاریخ گذشته می کشاند و گاهی باشرکت غیر مستقیم در جنگ ایران و عراق و تحریم ایران ، به فضای تغییر رژیم در ایران بادمی اندازد و گاهی هم به تصویب قطعنامه ای چنین ، بدنبال همان بستري می گرددکه در آن یار مهوش و گریز پا را در آغوش کشد .

اما ، این همه آن کاری نیست که آمریکا انجام داده و می دهد ، او نیم نگاهی هم به پاشنه آشیل حکومت ایران دارد . نارضایتی مردم از حکومت و تحریک آنان برای رفرم       و به اصطلاح انجام انقلاب مخملی ... امری که نه از سر دلسوزی برای ایرانیان ، بلکه ادامه همان اهداف سرمایه داری و ادارش می کند که در این بوق و وکرنا بدمد و هر از چند گاهی هوارش کند . کاری با ظرافت بسیار و دقیق ، آنچنان که آزادیخواه ایرانی نیز به این تصور غلط رود که گویا آمریکا ، آن برادر ناتنی ای است که از زخم دل برادر ایرانیش به فغان آمده است .

از آن طرف حکومت ایران نیز بحث خود را دارد . این حکومت که بر پایه احترام توده ها به مسایل دینی توانسته است خود را بالا بکشد و به ربع قرنی سیطره بگستراند ، در طول این سالها چنان دین و سیاست را در هم خلط و چنان انگاره ها سیاسی را در مسایل مذهبی ممزوج نموده که رشته کار از دست مردم به در شده است ... این حکومت ، امروزه با چنین سیاست و ابزاری است که آزادیخواه ایرانی را تا حدّ یک مرتد و نافی مذهب ، مورد توهین و زندان و مرگ قرار می دهد . و ایرانی جماعت درآلودگی چنین فضای مسمومی است که فقط بدنبال یک ماسک اکسیژن برای دمی تنفس مصنوعی می گردد . او افق رو برو و فضای باز آنطرف دیوار را نمی تواند ببیند و لذا با کج و مج شدن در مسیر سیاسی ، مجبور به انتخاب بین بدوبدتر شده است . گاهی این و گاهی آن . چنان که شاهد ش هستیم ! !

چنین حکومت غیر دمکراتیكي مگر چه در سر دارد ؟ جز آنکه بر منافع و ثروت همین مردم به چپاول بپردازد و آن مرادی که آمریکا سردرپی آن دارد را خود یکسره تصاحب کند ... مردم را به خواب سخت و سرما سوز زمستان سیاسی ببرد و ثروت ملی آنان را خرج استوار نمودن پایه های قدرت خود گرداند . لشگر بیاراید تا ضمن سرکوب داخلی ، گاهی ناخنکی هم به کیک خوشمزه آمریکا ئیان در عراق و افغانستان بزند و آنان را به هراس اندازد.

می خواهم بگویم که صدور این قطعنامه ، در واقع چنگ و دندان نشان دادن دو قدرت قائق به یکدیگر است که هیچ ربط  مستقیمی به مردم ایران ندارد  . کما اینکه تصمیم دیروز مجلسیان در تجدید نظر نسبت به همکاری با آژانس هم نه تنها سویه مردمی نداشت و در راستای خواست آنان نبود بلکه در واقع هیمه ای بود که به آتش این دیگ انداخته شد تا دولت ، بهانه پوپولیستی دیگری بیابد و به مردم ایران که از نظر سیاسی بسا دیگر بدقواره و سهل انگار شده اند نشان دهد که تا پایان بازی فرصت زیادی هنوز باقی است .

باری ، همین قدر باید دانست دیگی که در آن قطعنامه پخته می شود ، دیگی نیست که برای ما مردم بار شده باشد ، پس بگذار سر سگ در آن بجوشد . ما را چه کار با آن شوربای عفن ؟ ! ! حاصل ما مگر جز همان دودی است که سالها ست به چشممان رفته و این بار نیز ...

توضيح :

پس از چهار پنج روز مسافرت ، آن هم به شهري كه بوي نارنج و پرتقال اش آدمي را مست مي كرد ، امروزبازگشتم ... از اخبار دورم ولي نقداً اين مختصر كه بايد در روز كريسمس مي نوشتم را بخوانيد تا فردا بدانم چه گذشته است ...

 

شب كريسمس

 

نهار ظهر ،‌قرمه سبزي بود كه منظور از قرمه سبزي، مقداري سبزي بي مزه در يك لگن آب بود كه كنار احمد و حميد خورديم و كلي خنديديم ، تا بعداز ظهر كه حميد داستان زندگيش را برايمان تعريف كرد و اينكه اهل كليسا ست و داشته بعنوان يك مسيحي ، با عده اي در باغي عبادت ميكرده كه توسط حفاظت دستگير مي شود و چون سرهنگ نظام بوده ، مدت 5 ماه در سلول انفرادي به سين جيم نكير و منكر  جواب ميداده است و ميگفت كه در زندگي بجز اين خلاف( عبادت ) ، هرگز خلافي نداشته است ، كه ديدم كار به كجاها كه نكشيده و عالم و آدم در اين ملك دست به عزا ست ،‌و ياد غربت اين قوم به جا مانده از حضرت مسيح افتادم كه در اين مملكت به چه مكافاتي هر روز ، سري را بر دار داده اند . از كشيش دهقاني و سودمند و طاطاوس ميكائيليان و هوسپيان مهر و ديباج كه قبل از رسيدن به طناب دار ، به وسيله حافظان بكارت امنيت  ! !  تكه تكه شدند و يا كشيش سودمند كه بر دار چون مسيح رقص عشق كرد ... و حالا ، اين آخرين نواده اين قوم كه اگر تا اين جا اعدام نشده ، بر اثر فشار هاي خارجي بوده كه اين اواخر بر گرده رژيم آمد . والا اين سلسله را بايد با حميد جمع مي كرديم ... و اينكه كجا هستند داهيه داران ديني كه مي گفتند : همه اديان الهي در اين حكومت و به عنوان شهروند ، همان حقوقي را دارند كه يك مسلمان . كجا هستند تا ببينند  فرزندان مسيح و گوسفندان خدا را چطور در جلوي دكان قصابي سياست سر مي برند و به انگ غير مسلمان بودن به دار و گوشه حبس مي كشانند و مرحبا به اين دستگاه امنيتي ، كه اگر سعيد امامي اش ، سي و چند ضربه در تاريكي و از قفا بر پيكر كشيش هوسپيان مهر زد و يا طناب دار كشيش سودمند را كشيد، حالا خلف او ، به زمانه اي ديگر اينگونه امثال حميد را به همان جرم در مقابل چوب اعدام قرار مي دهند و بعد هم انتظار دارند دنيا ، از دين اين حضرات ، خشونت و خون ريزي و قتال را – رحمت الهي – دريافت كند... و عجبا بر فرزندان حضرت مسيح كه چقدر صبورند بر اين خاك پرگهر ، و وابسته به آن ، كه رها نمي كنند تا در گوشه ديگري از اين ارض خاكي ، بي ترس از تيغ دين بازان ، به عبادت شوند .

حميد مي گفت: حالا گير كرده ام ، و اين گير حميد آن بود كه مي بايد بهاي زنده بودن خود را به لفظي كه دروغ بود مي فروخت ، و اين را نه در دين ، كه در زندگي عادي هم تمرين نكرده بود ... و اف بر چنين گيري كه حيات آدمي را به چه قيمتي طلب مي كند.

ميگفت : حضرات در اين  پنج ماه انفرادي كه همه به ذكر دعا در آن اتاقك نمور گذشت بمن گفتد بيا و اعتراف كن كه مرتد شده اي تا آزادت كنيم  ! ! و من هر چه مقاومت كردم ديدم فايده اي ندارد و لذا آن چيزي را نوشتم كه اينها ميگفتند ، چرا كه مي دانستم خداي من ، عالم است به توانايي گوسفندانش و به شبانم حوالت خواهد داد  ... تا شبي در خواب ديدم نوري آمد و آن سلول تاريك را چون روز روشن كرد و جوابم را داد كه زنده تو بيشتر به درد مي خورد تا مرده ات ...آن شب ، شب كريسمس بود و از سوراخ بالاي سلول ، شاهد بارش برفي سنگين بودم .

شب شد ه بود و گويي گفته هاي حميد تمامي نداشت ... مخصوصاً كه بااين دستخط اش حالا بهانه اي داده بود  به دست عاملان جنايت كه انتظار بالا كشيدن او را مي كشيدند...

حميد پرسيد : راستي اسلام شما اين است؟

و من مانده بودم كه چگونه فاصله دين و سياستي كه حضرات به اسم دين بروز مي دهند را تعيين و اندازه كنم .

...و حميد غريبي شده بود در خود كه بين بودن و نبودن ،‌و يا بعبارتي ساده تر ، بين خود و من خود ، مدام مي گشت و مسيح را صدا مي كرد . آن هم در حالي كه به يادش آمده بود كه حضرت اش فرمان داده بود كه در مقابل هر سيلي ، طرف ديگر صورتش را جلو بياورد و آخ هم نگويد . ولي آيا ، حق همين بود ؟ و آيا او مي بايست با قلم خود ،  زير صفحه زندگيش را امضاء كند تا دين بازان ، به اين بهانه ، نفعي را از كشور بيگانه اي بگيرند و به ريش جملگي بخندند  و باده غرور سر كشند .

 

صحبت حميد تا اواخر شب ادامه داشت ، آن هم در جمعي كه همه مسلمان بوديم ، ولي هرگز ، هرگز باور نمي كرديم كه ما مسلمانان تا چه حدي بر اين قوم جفا كرده ايم . قومي كه در پي سالها سكونت در اين سرزمين ، توانسته بودند بر دين خود ابرام ورزند ، و دين خدايي شان را از گزند سلسله هاي حكومتي حفظ نمايند تا قدرت به اين حكومت برسد كه دست همه رااز پشت بسته و مردان رباني را به اسم دين مثله و اعدام نمايد ... و چقدر از خودم خجالت  كشيدم آن هم درحالي كه مي دانستم پيامبرم نيامد مگر براي اينكه به دلها صلح و برادري و برابري هديه كند و به لفظ خدا ، مريم مقدس رابستايد و مسيح ام نيامد مگر از بطن مادري به نام مريم مقدس  تا گوسفندان را براي خدا شباني كند و همه را در يك صراط مستقيم كه به خدا مي رسد وصل نمايد.

حميد پرسيده بود :آيا اسلام شما همين است ؟ ! ومن هنوز نمي دانستم چه بگويم .

آن شب ، هنوز بچه ها داشتند گپ مي زدند كه خوابم برد .

 

خوابم را حرفهاي حميد پر كرده بود و اينكه فكري شدم براي مردي كه فقط مهرباني و مهرورزي را تمام عمرش آموخته، نشان دادن چهره اي به اين خشونت ، چقدر دردناك است  وبيشتر از او بفكر همسر و فرزندانش افتادم كه حالا چقدر احساس تنهايي ميكردند در اين سراي پر نيرنگ و غربت زده و چه شبها قبل از خواب روبروي آن مجسمه مسيح مصلوب زانو زده و براي رهايي پدر وشبان خود دعا كرده بودند... و اينكه داريم با خود چه مي كنيم و مهمتر اين كه داريم با دين اسلام چه مي كنيم و چه چهره وحشتناكي را از آن نمايش مي دهيم . چهره اي  كه اسلام هرگز در اين 1400 سال از خود نشان نداده است . آن از بلايي كه برسر جماعت مسلمانان در اين كشور آورديم و اين هم نمونه اي از عملمان با پيروان اديان ديگر...

نيمه هاي شب ، وقتي از خواب پريدم ، نگاهم به حميد افتاد كه رو برويم در تخت خود با چشمان باز غلت ميزد و حتماً كه در آن تاريكي باز مسيح را صدا مي كرد .

زندانيان مسلمان آن سلول ، همه خوابيده بودند و درآن ساعت هيچكس به فكر پيامبرش نبود ! !

از پنجره كه به بيرون نگاه كردم ، بارش برف شديد تر شده بود و صداي زنگهاي ارابه پاپانوئل به گوش نمي رسيد .

 

كريسمس 1384 – زندان اوين / تهران)

 

ید الله ...

 

خورشیدی ،دبیر کل جمعیت خدمتگزاران از طیف حامیان احمدی نژاد گفته : همان خدایی که دولت را سرکار آورد بنا به عللی توی گوشش زد ! !

خورشیدی که پدر داماد احمدی نژاد است در ادامه گفته است که این شکست، شکستی خدایی بود... ما در حالی با رمز عملیات (تسخیر مجلس) کارمان را شروع کردیم که اصلاً به لیست(رایحه خوش) اعتقادی نداشتیم. وسپس ازکارگزاران این گروه سئوال کرده میلیاردها تومان پولی که در اختیارتان بود را چه کردید؟

خورشیدی در فراز دیگری از اظهارات خود گفته است، رئیس جمهور از آقای هاشمی و خاتمی قوی تر است اما باید دید به چه دلیلی حامیان دولت شکست خوردند؟

 

                                                جوابیه :

 

چون معمولاً دولت مردمی و خدمتگزار نهم عادت پاسخگویی به این چون و چراها را ندارد، بنابراین برای جلوگیری از اتلاف حق این دولت بدبخت، نیابتاً به پاسخی اندک اکتفا می کنیم.

1-     اولاً به قول عوام(آنکه به این دولت ...... بود کلاغ شکم دریده بود).

2-  دوماً خدا وند نه تنها توی گوش این دولت زد بلکه یک تیپا هم انداخت که نمیدانم به کجای چه کسی خورد که صدایش را هم در نیاورد.

3-  بگذارید احمدی نژاد دست حضرت مسیح را در دست حضرت امام زمان بگذارد، بعداً خودتان خواهید دید که دشمنانش چطور سنگ سیاه و زغال خواهند شد.

4-  رئیس جمهور نه تنها از خاتمی و هاشمی قوی تر است ، بلکه (ترهای )دیگری هم دارد که زبانم لال نمی شود نوشت.

5-  آن پولهای میلیاردی هم صرف یک (عملیات ویژه ) در خارج از کشور شد که فردا، پس فردا صدایش در خواهد آمد.

6-  فامیلی به جای خود، اگر فرصت کردید فردا صبح یک سری به طبقه ششم هتل استقلال اتاق 605 بزنید ، مثل اینکه بچه ها کارتان دارند ! !

7-     فردا خودتان می آیید یا می خواهید بیایند دنبالتان !!!!!!